ترمینال؛ راهی که به مقصد نمی‌رسد، اما به هدف می‌رسد

«ترمینال» با کارگردانی قابل‌قبول علیرضا خانی، روایتی ساده و شروعی زیبا از همان سکانس نخست، مخاطب را وارد موقعیتی تلخ و واقعی می‌کند. قرار نیست همیشه در سینما دنبال اتفاقی عجیب یا پیچیدگی‌های فرمی باشیم؛ گاهی اهمیت سینما در روایت درست داستان‌هایی است که کمتر دیده و شنیده شده‌اند.

دختری بلوچ که برای یادگیری گل‌دوزی به تهران آمده، حالا برای بازگشت به زاهدان، به‌دلیل نداشتن شناسنامه حتی نمی‌تواند بلیت اتوبوس تهیه کند. در مسیر بازگشت، گرفتار طرح شناسایی و بازگرداندن اتباع غیرمجاز می‌شود؛ تناقض تلخ ماجرا آنجاست که چون هویتش قابل اثبات نیست، به‌اشتباه به‌عنوان تبعه افغانستان با او برخورد می‌شود. راننده‌ای هم که می‌تواند مانع این اتفاق شود، از ترس به خطر افتادن نان و درآمدش سکوت می‌کند.

نقطه قوت فیلم، تبدیل یک موقعیت ساده به مسئله‌ای انسانی و اجتماعی است؛ جایی که نداشتن یک مدرک هویتی، فرد را از ابتدایی‌ترین حقوقش محروم می‌کند و ترس از دست دادن معاش، مانع دفاع از دیگری می‌شود.

به‌گمانم فیلم‌سازی دقیقاً همین است؛ روایت قصه آدم‌هایی که کمتر دیده می‌شوند و رنج‌هایی که کمتر درباره‌شان حرف می‌زنیم. «ترمینال» شاید ادعای بزرگی نداشته باشد، اما با روایتی بی‌ادعا، ما را با پرسشی جدی روبه‌رو می‌کند: وقتی انسانی حتی نمی‌تواند هویت خود را ثابت کند، چه کسی از حق او دفاع خواهد کرد؟