- ادبیات - نگاهی بر ادبیات شهریار

نگاهی بر ادبیات شهریار

تاریخ 27 شهریور 1400 ساعت 11:09:09
منبع: واژه‌روز
کد خبر: 001307
27شهریور، سالروز درگذشت «محمد حسین بهجت تبریزی» متخلص به شهریاراست. با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی این روز، روز ملی شعر و ادب فارسی نامگذاری شده است.
نگاهی بر ادبیات شهریار

واژه‌روز، زبان وادب فارسی به عنوان دومین زبان جهان اسلام و زبان حوزه فرهنگ و تمدن ایرانی است. در ژرفای زبان و ادب‌فارسی آنقدر معانی بلند و مضامین دلشنین علمی، ادبی، اخلاقی و انسانی وجود دارد که ضرورت و پرداختن به آن و ضرورت پاسداری از حریم این عنصر اعجاز آفرین را بیشتر روشن می‌سازد. شهریار تبریزی شاعر و هنرمند معاصر است که تاثیر دلنشینی بر ادبیات فارسی داشته است. امروز بیست و هفتم شهریور سالروز درگذشت این هنرمند بزرگ است.

نگاهی کوتاه به زندگینامه  شهریار

سید محمدحسین بهجت تبریزی (زاده ۱۲۸۵ - درگذشته ۱۳۶۷) متخلص به شهریار (پیش از آن بهجت) شاعر ایرانی اهل آذربایجان بود که به زبان‌های ترکی آذربایجانی و فارسی شعر سروده است. پدرش «حاج میرآقا بهجت تبریزی» نام داشت که در تبریز وکیل بود.

 شهریار به تمامی هنرها، به ویژه شعر، موسیقی و خوشنویسی علاقه داشت. او نسخ، نستعلیق و خط تحریری را خوب می نوشت و قرآن را با خط خوش کتابت می کرد. در جوانی، سه تار را به نیکویی تمام می نواخت.

ویژگی اشعار شهریار

بیان لطیف، ساده، روان و جذابیت کلام، ویژگی‌های شعر شهریار است. البته گاه در کنار بیان لطیف و ادیبانه، دیده می شود شاعر با شجاعت، پروایی از کاربرد اصطلاحات عامیانه ندارد و تصاویر زیبای کلامی را با جملات محاوره‌ای در می‌آمیزد و از اینکه ادیبان، سطح شعرش را نازل بپندارند نمی‌هراسد. این تلفیق شاعرانه، از ویژگی‌های شعر شهریار است. شهریار معتقد به تحول و تجدید حیات در شعر ادبی بود و آثار این نوگرایی در بیشتر اشعارش دیده می‌شود. او از کاربرد مضامین نو، پروایی نداشت و در این زمینه، نوآوری‌های فراوانی دارد.

شهریار در سرودن انواع گونه‌های شعر فارسی - مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی- نیز تبحر داشته‌ است. اما بیشتر از دیگر گونه‌ها در غزل شهره بود و از جمله غزل‌های معروف او می‌توان به «علی ای همای رحمت» و «آمدی جانم به قربانت» اشاره کرد.

درگذشت شهریار

این شاعر والامقام در بامداد 27 شهریور 1367 در گذشت. پیکر پاک و بی‌جان او را در مقبرة الشعرای تبریز که مدفن بسیاری از شاعران و هنرمندان آن دیار است به خاک سپرده شده‌ است.

 

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‌کند

بلبل شوقم هوای نغمه‌خوانی می‌کند

همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دست

طاقتم اظهار عجزو نا توانی می‌کند

بلبلی در سینه می نالد هنوزم کاین چمن

با خزان هم آشتی و گل فشانی می‌کند

Bookmark and Share
نظر شما
پاسخ به:

Your Name Description

Your Email Description

Your Website Description

Your Comment Description

 

Parent Comment Description

وارد نمودن نامو ایمیل اختیاری می‌باشد.
آخرین مطالب
پربازدیدها
پوستر
عضویت در خبرنامه
گزارش
یادداشت
گفت و گو
logo-samandehi